Verhalen

Op deze pagina vind je ervaringsverhalen, columns, blogs of andere ingezonden persoonlijke verhalen.

Heb je zelf een verhaal wat je wilt inzenden? Stuur een mailtje naar nieuwsfeit@ggznieuws.nl


Titels:

Brandje 

“Gatverdamme, wat een smeerlapperij!” moppert Connie. Ze baalt van de natte kringen die op tafel liggen, het resultaat van te vol geschonken koffiebekers. Maar ja, wat wil je ook, als je voor een kop koffie vijftig cent moet betalen van je kleine uitkerinkje, dan wil je ook het maximale. Ze is met een groezelig vaatdoekje de kringen aan het weg boenen. Vroeger, op het activiteitencentrum van GGZ waar ze terecht kon, deed een vrijwilliger dat. Nu ze naar het buurthuis en daar wordt er van haar verwacht dat ze participeert. Vrijwilligers zijn er namelijk niet. Wel een betaalde kracht van de GGZ. Eeuwig zonde vinden de bezoekers, want nu moeten ze zelf in actie komen als ze koffie willen of een tosti.

“Waarom doet de leiding dat niet. Die krijgt er toch voor betaald!” zegt Tonnie knorrig, “Wij moeten alles zelf doen.” Er wordt niet gewacht op mijn respons. Ik denk dat ze stiekem echt wel weet dat ik het vuur uit mijn sloffen loop. Bijvoorbeeld om een gastvrije en veilige sfeer te waarborgen. Om de grenzen te bewaken van wat acceptabel gedrag is en dat ik verantwoordelijk ben voor het gehuurde pand. Als het even lastig is ben ik degene op wie er geleund wordt. Als er iemand uit zijn plaat gaat ben ik degene die ingrijpt. Ik beheer de kas en bepaal mede wat er nodig is. Tuurlijk, de uitvoering doen we samen en die participatie brengt de bezoekers ook echt wel iets.

Als ik de keuken uitkom staat de woonkamer blauw van de rook. De peukenbak naast de buitendeur staat in de fik. “Er wordt ook van alles in gedonderd, geen wonder dat de vlam in de pan slaat,” klaagt Karel. De peukenbak wil nogal eens rooksignalen opleveren. En waar rook is, is vuur. Net zoals bij ‘het Trefpunt’. Bezoekers van allerlei pluimage bezoeken deze voorziening. Soms eenzaam, kwetsbaar, achterdochtig, stevig onder invloed van medicatie of dakloos. Psychisch gehavend, verstandelijk beperkt met overgewicht, graatmager of randpsychotisch. Het is een wonder dat de vlam niet vaker is de pan slaat. En dat heb ik het in dit geval niet over de peukenbak.

Geschreven door Rian Meulenbroeks. Rian werkt 30 jaar in de psychiatrie en schrijft verhalen over wat ze meemaakt. Meer lezen op www.werkenmetgekken.nl

Medikantje

Stel je een groot vakantiepark voor. Nee, stop. Niet in het buitenland.
Gewoon in Nederland. Om specifieker te zijn, Enschede, Twente. En nee,
niet met aparte 4, 6 of 8 persoonshuisjes met sauna’s of zwembaden. Denk dat weg.
Denk aan een groot vakantiepark met verschillende units met in iedere unit twee grote woonkamers gekoppeld aan 9 aparte slaapvertrekken.

Sommige units zijn open, sommige gesloten.

Open betekent dat je vrijheden hebt. Gesloten betekend dat je volledig intern moet blijven.
Alle vertrekken hebben een patio om te luchten, een speelruimte, een fitnessruimte, een rustruimte en een receptie waar je voor al je vragen terecht kan.

Heb je die gedachte?

Bedenk je dan dat je daar juist niet voor je lol bent.
Denk dus niet aan de voetjes omhoog, loungen in de zon, boekjes lezen. Niets van dat alles.
Je bent er om aan jezelf te werken. Want dat is nodig.

Je bent geselecteerd. Een soort VIP.
Niet iedereen maakt namelijk kans op een verblijf in dit vakantiepark.
Je bent het contact met de realiteit gedeeltelijk of geheel verloren en je kan een gevaar zijn voor jezelf of anderen in jouw omgeving.

Klinkt best heftig hè?
Dat maakt het toch een ander soort vakantie.

Beeld je in dat je eens per week een gesprek hebt met je psycholoog en daarnaast eens per twee weken een gesprek met je psychiater.
Bedenk je dat je medicatie moet slikken, anders gaat het gegarandeerd niet de goede kant op met je. Bedenk je dan dat je met allemaal lotgenoten bent.
Maar vergeet niet dat iedereen zijn eigen problematiek heeft. Soms versterk je elkaar.
Soms bots je met elkaar. Soms is je lotgenoot er vrijwillig, soms is je lotgenoot er gedwongen.
Bedenk je dat een gedwongen verblijf meestal voor zes maanden is.

Bedenk je ook dat je verplicht een dagprogramma moet volgen.
Sport staat hoog in de pikorde van dat programma.
En tijdens de educatieve programma’s moet je diep in de spiegel kijken en dit reflecteren met jouw lotgenoten. Bedenk je wel dat alles wat er gezegd wordt binnen kamers blijft.
Privacy staat hoog in het vaandel.

Stel jezelf voor dat je alles samen moet doen. Met de groep.
Samen boodschappen doen, samen koken, samen lief en leed delen.

Besef je wel dat je gebonden bent aan regels.
Soms, als het beter met je gaat, mag je met verlof.
Het is misschien raar. Maar je bent dan toch wel heel erg blij dat je dit vakantiepark mag verlaten.
Bezoek mag je altijd ontvangen. Maar dan wel op de bezoekuren.
Je mag dan bijvoorbeeld in het restaurant (ook dat is aanwezig) een kop koffie drinken of een wandeling maken. Tijdens deze bezoeken kan je jouw ervaringen delen met je bezoekers.
Besef je echter wel dat zij waarschijnlijk anders tegen jouw uitspraken aankijken en vele van je meningen of visies niet zullen delen.

Realiseer je ook dat je tijdens dit verblijf vrienden gaat verliezen,
wellicht zelfs je baan en in de ergste gevallen ook je eigenwaarde.
Het kan meerdere kanten op gaan.

De toekomst in dit vakantiepark is onzeker.

Mocht je in dit vakantiepark terecht komen, dan is het echter wel het beste voor jou.
In de maatschappij zou je, met de problematiek die jouw aanhangt, vrijwel direct onderuit gaan.
De medewerkers van het vakantiepark zijn erg vriendelijk en behulpzaam en zullen je altijd met raad en daad bijstaan. Bedenk je echter ook dat jij zelf degene bent die stappen moet gaan zetten.
Met praten alleen kom je er niet. Je moet er alles aan doen weer uit het vakantiepark te komen.

Alleen met inzet, samenwerking, reflectie en praten werk je naar de uitgang van dit vakantiepark.
Dit is het soort vakantie waarvan je geen foto’s op facebook deelt.
Dit is het soort vakantie waar je bewust niet over wilt praten met mensen.
Mensen snappen deze vakantie bestemming namelijk niet.
Ze zijn er zelf nog nooit geweest dus kunnen zich er niets bij voor stellen.
Is dat erg? Nee.
Wat wel erg is dat zij het standaard vinden lijken op een vakantiepark.

Waarom stoor ik mijzelf hier zo aan?
Waarom heb ik instant een hekel aan iemand die dat zegt?

Een puntje voor mijn psycholoog, zo besluit ik mijn gedachtegang. 

Ingezonden door Bas-Joren Olbertz. Lees meer blog van Bas-Joren op zijn website www.basjorenolbertz.nl waar hij elke maandag een nieuwe blog plaatst.

Terug naar boven

Gedicht

De zon gaat ten onder
In de diepe, blauwe zee
En met diezelfde stroming
Gaan al mijn dwalende gedachten mee

Een verdwaalde gedachte
Komt langs in de nacht
Gevolgd door een stroming
Van gedachten overdag

De zon komt op
Met een sprankeltje hoop
En voordat de zon stralen gaat
Gooit mijn trauma alles overhoop

Een wirwar aan gevoelens
Een tweestrijd zo echt
Maakt mij regelmatig wanhopig
In dit langdurige gevecht

De zon begint te stralen
Elke dag opnieuw
En met deze gedachte
Ontstaat een hoopvol gevoel

Desiree
Terug naar boven

Ziek

Sinds enige tijd ben ik lid van de open Facebook groep ‘De Nieuwe GGz’, bestaande uit een paar duizend leden waaronder cliënten, ervaringsdeskundigen en behandelaren. De groep buigt zich over de vraag hoe de GGz opnieuw ingericht zou moeten worden. Er is uiteraard veel kritiek op het diagnostisch systeem, farmacotherapie en bejegening.

Waar men ook graag tegenaan schopt is het woordje ‘ziek’. Mensen met psychiatrische problemen zijn niet ziek, zo vindt men, dat is namelijk stigmatiserend.

‘U bent heel erg ziek’ zei de huisarts tot mijn verbazing tegen mij toen ik snotterend verslag deed van mijn rusteloze uitputting. Ik was verbaasd. Ik dacht tenslotte dat het aan mij lag dat niets meer lukte. Gebrek aan discipline en niet kunnen omgaan met tegenslag luidde mijn eigen diagnose.

‘U bent heel erg ziek’ zei de psychiater in opleiding nadat de huisarts mij met spoed doorverwezen had naar de specialistische GGz. Ik was stomverbaasd. Ik dacht dat ik door gebrek aan ruggengraat en veerkracht nu eenmaal niet was toegerust voor dit leven.

‘U bent heel erg ziek’ zei de afdelingspsychiater toen hij me mededeelde dat mijn ‘time out’ van een week in de psychiatrische kliniek met minstens een maand verlengd zou gaan worden. ‘Het gaat even duren, maar u gaat zich beter voelen.’

Nu was ik helemáál verbaasd want ik kon me al lang niet meer voorstellen dat ik me ooit nog beter zou gaan voelen, ik, de geboren pessimist voor wie het glas altijd half leeg was.

Dat was het dus: Ik was gewoon ziek! En als je ziek bent dan kun je misschien ook weer beter worden. Dan bestaat er een kans op een ander leven. Ziek kan tijdelijk ziek betekenen. Bovendien: Iemand die ziek is moet naar de dokter, want een ziekte kan je meestal niet in je eentje genezen.

Het woordje ziek heeft mij de ogen geopend. Toen ik eenmaal had geaccepteerd dat ik ziek was kon ik ook hulp accepteren. Ik kreeg weer hoop. Het woordje ziek heeft mijn leven geredt.

Catharsis

Terug naar boven


Hokjes

Hokjes wilde ik niet in horen. Dan hoor je er niet bij. Hokjes zijn voor mensen die anderen willen buitensluiten. Zo dacht ik.

Wat ik wel niet heb gedaan om erbij te horen of om te veranderen. Ik wilde maar geaccepteerd worden. Om bij het grootste hok te horen, de maatschappij.

Maar nu ontdek ik dat de maatschappij in hokjes denkt en mijn hokje niet zo erg is. De zelfacceptatie is er en groeit steeds meer. De leukste en gezelligste mensen heb ik ontmoet. Ze snappen je, lachen je niet uit maar toe en je hoort erbij.

Je hoeft niks te bewijzen. Ze weten hoe je je voelt en geven tips. Er zijn weinig woorden nodig.
Heb ik zin om gek te dansen door het gangpad van de Hoogvliet? Ieder ander zou zich doodschamen. Deze mensen lachen me toe en doen rustig met me mee. Dit zijn mijn vrienden en hopelijk voor het leven! Dus plaats me maar in het hokje. Ik wil er niet eens meer uit.

Autien

Terug naar boven


Rugzakjesrelaties

Er zijn twee waarheden over relaties die elkaar uitsluiten: tegenpolen trekken elkaar aan en je moet iemand vinden die eigenlijk precies net als jij is, maar dan van de andere sekse – dat wil zeggen: in een heterosituatie. De derde waarheid is dat je voor de gouden middenweg moet gaan, want de gouden middenweg is altijd goed. “Compromisrelatie” is feitelijk dubbelop.

Degene die beweert geen rugzakje te hebben, heeft de grootste rugzak van ons allemaal. Maar sommige rugzakken zijn gelabeld. Handig, ergens, want dan kom je bijvoorbeeld niet met het gymbroekje van iemand anders thuis. Misleidend, ergens anders, omdat de gelabelden onder ons hun label niet zíjn, maar ook nog best veel normaalmenselijke trekken vertonen.

Ggz-mensen begrijpen elkaar doorgaans vrij snel. Er hangt iets lotgenoterigs in de lucht en ze kunnen met elkaar in therapietaal effectief communiceren. Ggz-mensen hebben geoefend met het verkrijgen van zelfinzicht en dat is goed, goed en handig. Zet twee mensen met een overontwikkeld zelfinzicht bij elkaar en je hebt een puike match. Toch?

Vertaald naar de fysiek gelabelden: mensen met maar één been moeten maar samen het pad der liefde gaan bewandelen, zet de diabetici in een aparte ruimte om elkaar zoete woordjes toe te fluisteren en laat de reumapatiënten maar samen krikken en kraken.

Misschien is er ook een soort kruisbestuiving mogelijk: een reumapatiënt met een diabeticus, een borderliner met een bipobeertje, een autist met iemand die zijn benen is kwijtgeraakt na een auto-ongeluk …?

Ik roep mezelf een halt toe. Deze gedachte- oefening ontspoort en is hoogst onnodig. Immers: op ieder potje past een deksel. Relatiewaarheid nummer vier.

Wars van Lezel

Terug naar boven

Meer columns vind je ook op GGZ-informatiepunt Holland Rijnland