LSD tegen depressie en verslaving: bevindingen van eerste testpersonen

Facebooktwitterlinkedinmail

lwtabledusorciere_rainbow

5 juni 2015 – De hallucinogene drug LSD wordt in Groot-Brittannië getest als een middel tegen depressie en verslaving. Een team van onderzoekers aan de universiteit van Londen onderzoekt met hersenscanners de effecten van de drug die in de jaren zestig menig hippie op een trip naar het onderbewuste stuurde. De eerste bevindingen zijn recent bekendgemaakt.

Twintig vrijwilligers krijgen LSD toegediend en tijdens de effecten van de drug worden hun hersenen gescand. David Nutt, voormalig drugadviseur van de Britse regering, leidt het onderzoek. “Het therapeutisch potentieel van de drug kan zich manifesteren wanneer we veranderingen in het brein vaststellen die abnormaliteiten zoals verslaving en depressie corrigeren. Dat zou verrechtvaardigen dat we het oorspronkelijke onderzoek naar LSD opnieuw opstarten, in het bijzonder in de strijd tegen verslaving”.

De studie wordt pas in het najaar afgesloten. De bevindingen van drie vrijwilligers, opgetekend vlak na het experiment, zijn nu reeds vrijgegeven. Die worden hieronder onbewerkt weergegeven.

Timothy:
“Ik ervaarde een haast overweldigende reeks emoties, constant en gelijktijdig. Het leek alsof het volledige spectrum van emotionele mogelijkheden op elk moment aanwezig was. Op dezelfde manier ervaarde ik het volledige kleurenspectrum bij elke visuele prikkel. Er was weinig tijd, of helemaal geen tijd om die allemaal te verkennen, wat soms verwarrend was. Hoewel ze heel intens en ongewoon waren, voelden die gewaarwordingen toch vertrouwd. Omdat ik ze al eerder had meegemaakt (als kind?), of omdat ze deel uitmaakten van mijn alledaagse ervaring (of dromen?) waartoe ik normaal geen toegang heb, maar waarvan ik me toch bewust ben.

Tom: Kleuren leken veel helderder, vaste oppervlakken begonnen te ademen en rimpelen. Al gauw zat ik in de scanner, waar de elektronische bliepgeluiden en het witte lawaai me in een hypnotische trance brachten.
Tijd leek irrelevant, dus ik weet niet hoe lang het heeft geduurd vooraleer ik er vriendelijk uit werd gehaald en de onderzoekers me in een heldere, witte en felverlichte klinische kamer naar mijn ervaringen vroegen. De LSD was toen op haar hoogtepunt en ik dacht dat ik moeite zou hebben om samenhangende zinnen te vormen. Maar al snel ontdekte ik dat ik me kon uitdrukken op een manier die wellicht pseudo-intellectueel was. Ik vertelde hoe ik in de stilte windgongen hoorde en dat de ervaring leek op het pellen van de verschillende lagen van een ajuin, waardoor ik mezelf toeliet dieper in de hallucinogene ervaring te gaan.
Vooraf vroeg ik me af hoe het zou zijn om zo’n ervaring te hebben in een steriele, klinische omgeving, waarbij je de ervaring niet kan delen met je vrienden en zonder de visuele of auditieve prikkels die je in een discotheek of liggend in een veld zou hebben. Maar dit stelde me net in staat om meer in detail te focussen op de belevenis.

Eén enkele dosis LSD in een therapeutische omgeving, met een raadgever en een goed voorbereide patiënt, kan helpen om vastgewortelde patronen en gedragsvormen aan te pakken en dat terrein dynamisch te besturen

Toby:
Mijn ervaring oversteeg de beperkende dualiteit van goede trip/slechte trip en stelt evenveel vragen als ze beantwoordt. Ik voelde me in een groot huis met eindeloze ramen en tal van vergezichten. Het huis had de breedte en de geschiedenis van de menselijke geest. Al gauw reisde ik in een innerlijke kosmos, vrij van de besognes van het gewone bestaan. Ik vloog gelukzalig over enorme, rijke landschappen en ik begon bepaalde aspecten te aanvaarden die in het normale bewustzijn moeilijk te bevatten zijn.
Toen veranderde het landschap in een lichtgevende, maanachtige plek van mijn hele levensverhaal. Ik zweefde in en uit verschillende geheugenschijven op het terrein, waardoor ik een soort alwetend perspectief over mijn eigen bestaan kreeg.
De LSD is een catalysator voor het materiaal in het onbewuste. Toen ik mijn ogen weer sloot, ontploften beelden als flitslampen. Onder meer heel bepaalde, persoonlijke herinneringen die ik al lang vergeten was.

Ik had ook een levendige herinnering aan een nachtmerrie die ik als kind vaak had: die hele droom opende zich voor mij, in mij. Ik zag mezelf voor een reuzenschaakbord staan en ik moest een zet doen die eeuwig gevolgen zou hebben. Het oplossen van mijn ego was aanvankelijk een zalige existentiële fase van apocalyptische helderheid, maar werd al snel een nachtmerrie.

Dit was het loslaten van een op het ego gefixeerd perspectief, waarna schaduwen van het onbewuste tevoorschijn kwamen die de conflicten in onze kern toonden. Die verborgen kwalen aanpakken kan de sleutel tot onze groei.
Eén enkele dosis LSD in een therapeutische omgeving, met een raadgever en een goed voorbereide patiënt, kan helpen om vastgewortelde patronen en gedragsvormen aan te pakken en dat terrein dynamisch te besturen.

Bron: demorgen.be / theindependent

Dit bericht is 3108 keer gelezen.

Facebooktwitterlinkedinmail