Verhalen

Op deze pagina vind je ervaringsverhalen, columns, blogs of andere ingezonden persoonlijke verhalen.

Heb je zelf een verhaal wat je wilt inzenden? Stuur een mailtje naar nieuwsfeit@ggznieuws.nl


Titels:

Ziek

Sinds enige tijd ben ik lid van de open Facebook groep ‘De Nieuwe GGz’, bestaande uit een paar duizend leden waaronder cliënten, ervaringsdeskundigen en behandelaren. De groep buigt zich over de vraag hoe de GGz opnieuw ingericht zou moeten worden. Er is uiteraard veel kritiek op het diagnostisch systeem, farmacotherapie en bejegening.

Waar men ook graag tegenaan schopt is het woordje ‘ziek’. Mensen met psychiatrische problemen zijn niet ziek, zo vindt men, dat is namelijk stigmatiserend.

‘U bent heel erg ziek’ zei de huisarts tot mijn verbazing tegen mij toen ik snotterend verslag deed van mijn rusteloze uitputting. Ik was verbaasd. Ik dacht tenslotte dat het aan mij lag dat niets meer lukte. Gebrek aan discipline en niet kunnen omgaan met tegenslag luidde mijn eigen diagnose.

‘U bent heel erg ziek’ zei de psychiater in opleiding nadat de huisarts mij met spoed doorverwezen had naar de specialistische GGz. Ik was stomverbaasd. Ik dacht dat ik door gebrek aan ruggengraat en veerkracht nu eenmaal niet was toegerust voor dit leven.

‘U bent heel erg ziek’ zei de afdelingspsychiater toen hij me mededeelde dat mijn ‘time out’ van een week in de psychiatrische kliniek met minstens een maand verlengd zou gaan worden. ‘Het gaat even duren, maar u gaat zich beter voelen.’

Nu was ik helemáál verbaasd want ik kon me al lang niet meer voorstellen dat ik me ooit nog beter zou gaan voelen, ik, de geboren pessimist voor wie het glas altijd half leeg was.

Dat was het dus: Ik was gewoon ziek! En als je ziek bent dan kun je misschien ook weer beter worden. Dan bestaat er een kans op een ander leven. Ziek kan tijdelijk ziek betekenen. Bovendien: Iemand die ziek is moet naar de dokter, want een ziekte kan je meestal niet in je eentje genezen.

Het woordje ziek heeft mij de ogen geopend. Toen ik eenmaal had geaccepteerd dat ik ziek was kon ik ook hulp accepteren. Ik kreeg weer hoop. Het woordje ziek heeft mijn leven geredt.

Catharsis

Terug naar boven


Hokjes

Hokjes wilde ik niet in horen. Dan hoor je er niet bij. Hokjes zijn voor mensen die anderen willen buitensluiten. Zo dacht ik.

Wat ik wel niet heb gedaan om erbij te horen of om te veranderen. Ik wilde maar geaccepteerd worden. Om bij het grootste hok te horen, de maatschappij.

Maar nu ontdek ik dat de maatschappij in hokjes denkt en mijn hokje niet zo erg is. De zelfacceptatie is er en groeit steeds meer. De leukste en gezelligste mensen heb ik ontmoet. Ze snappen je, lachen je niet uit maar toe en je hoort erbij.

Je hoeft niks te bewijzen. Ze weten hoe je je voelt en geven tips. Er zijn weinig woorden nodig.
Heb ik zin om gek te dansen door het gangpad van de Hoogvliet? Ieder ander zou zich doodschamen. Deze mensen lachen me toe en doen rustig met me mee. Dit zijn mijn vrienden en hopelijk voor het leven! Dus plaats me maar in het hokje. Ik wil er niet eens meer uit.

Autien

Terug naar boven


Rugzakjesrelaties

Er zijn twee waarheden over relaties die elkaar uitsluiten: tegenpolen trekken elkaar aan en je moet iemand vinden die eigenlijk precies net als jij is, maar dan van de andere sekse – dat wil zeggen: in een heterosituatie. De derde waarheid is dat je voor de gouden middenweg moet gaan, want de gouden middenweg is altijd goed. “Compromisrelatie” is feitelijk dubbelop.

Degene die beweert geen rugzakje te hebben, heeft de grootste rugzak van ons allemaal. Maar sommige rugzakken zijn gelabeld. Handig, ergens, want dan kom je bijvoorbeeld niet met het gymbroekje van iemand anders thuis. Misleidend, ergens anders, omdat de gelabelden onder ons hun label niet zíjn, maar ook nog best veel normaalmenselijke trekken vertonen.

Ggz-mensen begrijpen elkaar doorgaans vrij snel. Er hangt iets lotgenoterigs in de lucht en ze kunnen met elkaar in therapietaal effectief communiceren. Ggz-mensen hebben geoefend met het verkrijgen van zelfinzicht en dat is goed, goed en handig. Zet twee mensen met een overontwikkeld zelfinzicht bij elkaar en je hebt een puike match. Toch?

Vertaald naar de fysiek gelabelden: mensen met maar één been moeten maar samen het pad der liefde gaan bewandelen, zet de diabetici in een aparte ruimte om elkaar zoete woordjes toe te fluisteren en laat de reumapatiënten maar samen krikken en kraken.

Misschien is er ook een soort kruisbestuiving mogelijk: een reumapatiënt met een diabeticus, een borderliner met een bipobeertje, een autist met iemand die zijn benen is kwijtgeraakt na een auto-ongeluk …?

Ik roep mezelf een halt toe. Deze gedachte- oefening ontspoort en is hoogst onnodig. Immers: op ieder potje past een deksel. Relatiewaarheid nummer vier.

Wars van Lezel

Terug naar boven

Meer columns vind je ook op GGZ-informatiepunt Holland Rijnland